بنام آنکه قاصدک را محکوم به آوارگی کرد

بعد از این زندگی ام دستخوش دغدغه هاست

بی تو در محفل شادی به کنم رخت عزاست

رفتن تلخ تو پایان خوشی هایم بود

بعد از آنروز دلم یکسره مشغول دعاست

آن همه لحظه شیرین تب آلود چه شد؟
آن همه شور و حرارت و غزل و خنده ها کجاست؟

روز و شب منتظرم که بیایی اما

بین دست من و تو عالمی از فاصله هاست

من سراپای تنم خستگی و زخم و عطش

تو سراپای وجودت همه درمان و شفاست

چشم بگشا به دلم بال و پری تازه بده

چشم تو بازترین پنجره رو به خداست

گذشت زمان به ما میفهماند که عشق چه بود و به چه شکلی آمد و به چه شکلی روحمان را تسخیر کرد

تنهایی به ما میفهماند عشق یعنی چه.............................................................!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

روز و شب از پی هم می گزرند اما خبری از گمشده ام نمی آید...

دنیا سرای کسی نیست که لاف عاشقی زند ....

         ***به کجا چنین شتابان***

***مهدیه قضوی***